Mitolojide güneş ve ay

(5 oy) 4/5 3334
Yorum Yaz


İlk çağ kültürlerinin mitolojilerine konu olan güneş ve ay kutsallaştırılmış ve bunlara bir takım özellikler ithaf edilmiştir. Bu kültürlere ait mitolojide güneş ve ay çok önemli bir yer tutmaktadır.

Mitolojide Güneş

Güneş, antik çağ uygarlıklarının hemen hemen hepsinde tanrılaştırılmış bir güç olarak karşımıza çıkar. Mitolojilerde tanrılar, yarı-tanrılar, kahramanlar güneşle özdeşleştirilmiş; seçilmiş kişilerin, imparatorların, kralların güneş soyundan geldiğine inanılmıştır. Mitolojide Güneş: Çok tanrılı uygarlıkların mitolojilerinde genellikle baş tanrı veya ondan sonraki tanrıları temsil eden eril bir gök varlığı simgesidir. Ra, Osiris, Mitra, Helios, Şarruma (Telepinu), Apollon gibi… Işığın, sıcaklığın, yaşamın kaynağı, ateşin doğurucusu, korku ve sevinç veren göğün kalbi, tanrının her şeyi gören gözü, kozmik aklın, dengenin, ölçünün, adaletin, bilinç üstünün sembolüdür. Ayrıca soyut geometrik biçimlerin de esin kaynağıdır. Eski Mısır’ın uğurlu böceği Scarabe de güneş sembollerinden biridir

Mitolojide Ay:

Hemen hemen bütün mitolojilere konu olan ay, dişil bir güç olarak düşünülmüş, bereketin ve doğurganlığın sembolü olmuştur. “Ay büyür, küçülür, kaybolur, tüm evrene hükmeden oluşum, doğum ve ölüm yasasına boyun eğer…. Ama bu ‘ölümün’ ardından yeniden doğuş gelir; ‘yeni ay’. Ayın karanlıklara gömülmesi kesin bir son değildir…. Sürekli olarak ilk biçime geri dönmek, bu sonsuz döngüsellik, ayın, yaşamın ritmlerini mükemmel bir biçimde temsil eden bir gök cismi olmasına neden olmuştur. Sürekli oluşum yasasıyla yönlendirilen tüm kozmik düzlemleri -sular, yağmur, bitkiler, bereket- denetlemesi şaşırtıcı değildir.

Ay tanrıçası; Yunan mitolojisinde Artemis, Roma’da Diana, İran’da Anahita, Azteklerde Coyolxauhqui gibi farklı isimler alarak hemen her mitolojide karşımıza çıkar. “Ayın bereket getirme, döngüsel yaratılışı, tükenmez yaşamı temsil etme niteliği çok açıktır. Büyük bereket tanrılarını temsil eden öküz boynuzları, tanrısal Magna Mater’in ambleminin simgesidir. Neolitik çağda, ister ikonlarda, ister öküz biçimli putlarda olsun, göründükleri her yerde büyük bereket tanrıçasını işaret etmişlerdir. Oysa boynuz, yeni ayın imgesinden başka bir şey değildir.(G.Çınar-YLT)